BlogIceland(1).jpg

NAMIBIA

Kolmanskop, a photographer's paradise!

Een spookstad die dateert van de diamantkoorts, dat was de voornaamste reden dat we helemaal tot aan Lüderitz afzakten.

We waren geïntrigeerd door Kolmanskop, maar toen we ontdekten dat er nog een ander, minder toeristisch spookstadje was (Pomona), wouden we daar ook naartoe (of zelfs liever, dat was nog een onbesliste strijd op dat moment). Toen we in Lüderitz aankwamen, ontdekten we dat je voor de Bogenfels/Pomona tour een permit nodig hebt en dat het 10 dagen kan duren om die te bekomen. Dat kregen we hoogstwaarschijnlijk niet geregeld in 1 weekend.

The main reason why we drove all the way down to the Lüderitz area, was to visit one of the diamond fever ghost towns.

We had our minds set on Kolmanskop, but once we found out there was another, less visited ghost town called Pomona, we were eager to go there instead (or as well? Still an ongoing debate at that point). However, the day of our arrival at Lüderitz, we learned there is a permit required for the Bogenfels/Pomona tour and it can take up to 10 days to get it. Right, then two weekend days definitely weren't gonna cut it.

B01.jpg

Dankzij Kolmanskop, ons initieel plan, moesten we het niet aan ons hart laten komen (je eerste gedacht is altijd het juiste, toch?).

Only a minor setback though, thanks to our initial plan to visit Kolmanskop (First ideas are always better, no?).

B02.jpg

Als je mijn blogpost over Lüderitz gelezen hebt (lees hier), dan heb je een idee van het winderige weer daar. Toen we uitcheckten, vertelden onze hoteleigenaren dat dit heel gewoon was daar. Meer nog, het was zelfs gunstig voor de oesters omdat deze zuurstof opnemen via het water (ja, deze heerlijke wezentjes ademen) en meer wind betekent meer golven en dus meer zuurstof in het water. Interessant, want wij bleven ons bezoek aan Kolmanskop maar uitstellen in de hoop dat dit tijdelijk 'stormweer' was...(NIET DUS)!


Toch bleek het de juiste keuze te zijn geweest, want er was die laatste ochtend merkelijk minder wind dan de voorbije dagen.

Now if you've read my post on Lüderitz (read here), you know about the serious windy weather out there. While we were checking out, our hosts revealed to us that this was quite common for the region. Apparently even beneficiary for the oysters because they absorb oxygen through the water (yes, these delicious creatures breathe) and more wind means more waves and thus more oxygen in the water. Interesting, because here we were, postponing our visit to Kolmanskop to the last minute, hoping this was just a temporary 'storm'... (NOT)!

Nevertheless we were really lucky that last morning. The wind was significantly less strong than the past few days.

B03.jpg

En we hadden nog meer geluk! Aan de ingang van Kolmanskop ontdekten we dat het bezoekuur van 8u tot 13u is... zonder het te weten, hadden we dus het beste (en voor ons enige) moment gekozen om tot hier te rijden. Dat had anders kunnen uitdraaien...maar daar moeten we niet te veel bij stilstaan. Les geleerd!

And our luck extended further than just the weather! Driving up to the entrance of Kolmanskop, we learned that visiting hour starts at 8am and ends at 1pm ... So without having a clue, we chose the best (and our only) moment to visit. This could easily have gone wrong...but no need to think about that now. Lesson learned!

B04.jpg

We wachtten voor de bareel (we waren 15 min. te vroeg) en na zo'n 5 minuten kwam er een bewaker naar onze auto gesloft. In plaats van ons binnen te laten (zoals wij dachten), vroeg hij hoe laat het was. Die was er niet op gebrand om een paar vroege vogels binnen te laten dus Bernd grapte dat we misschien nog 10 minuutjes konden wachten? De bewaker verdween in zijn kantoortje zonder enige reactie. Duidelijk geen ochtendmens!

We waited in front of the closed barrier (we were 15 minutes early) and after about 5 minutes, a guard slowly walked up to our car. Instead of letting us in, like we thought he would, he asked us for the time. He was clearly in no rush to let some early birds in, so Bernd joked to maybe wait 10 minutes more? He disappeared into his little office with not so much of a smile. Clearly not a morning person!

B05.jpg

Toen hij terugkwam met het papierwerk voor de permit, vroeg ik hem of er een kans bestond dat we slangen zouden tegenkomen en of mijn teenslippers wel een goed idee waren...(een paar instagram reacties hadden voor wat ongerustheid gezorgd). De enige reactie die ik kreeg waren gefronste wenkbrauwen van hem en van Bernd. Is het dan zo raar dat ik bezorgd was om mijn schoenen (of eerder mijn tenen in dit geval)? Ik denk trouwens dat hij even glimlachte toen hij me geruststelde (van een overwinning gesproken!).

When he came back to fill in the paperwork for the permit, I asked him about my flip flops and the chance of them having a close encounter with a snake...(some instagram comments had me worried about that). Raised eyebrows, both from him and Bernd. What, a girl can't worry about her shoes (or toes in this case)? Besides, I think I noticed a smile when he assured me it would be fine! (Talking about a victory!).

B06.jpg

Binnen kan je de auto voor het hoofdgebouw parkeren. Van hieruit kan je zelf op ontdekking vertrekken of een rondleiding met gids volgen die daar op verschillende tijdstippen vertrekken. Ons enthousiasme was groot en dus vertrokken we (met 2) naar de huizen recht voor ons. Deze zijn nog vrij goed bewaard en heel wat kamers zijn nog bijna zandvrij...maar de woestijn komt dichterbij...

Once you enter the town, you can park in front of the main building. From there you can start exploring on your own or join one of the guided tours that leave on different times. Excited to finally be there, we set off (just the two of us) towards the houses in front of us. They are well preserved and most of the rooms are still quite sand free...but the desert is slowly creeping up on them too...

B07.jpg

Op een paar badkuipen en wasbakken na, staan er weinig of geen meubels meer in de huizen. Toch krijg je er een huiselijk gevoel door de fel geverfde muren en de goed bewaarde stukjes behangpapier die halsstarrig weigeren los te laten.

Except for a few bathtubs and sinks, there isn't much furniture left in any of the houses. But there's still a homevibe thanks to the remaining bright painted walls and detailed pieces of wallpaper, refusing to let go.

Terwijl we door de kamers dwaalden, dachten we na over alles wat hier ooit had plaatsgevonden...

Wandering from one room to another, we reflected on all the things that might have happened in that town...

B09.jpg

...alle geheimen zorgvuldig begraven in elk van deze huizen en alle vreugde en verdriet voor eeuwig opgegaan in de afrikaanse hitte. Hoe een lege stad gevuld kan zijn met herinneringen...het fascineert me!

...all the secrets carefully buried inside each of these homes and all of the laughter and tears that have forever vanished into the hot african air. How an empty town can be full of memories ... I find it fascinating!

B10.jpg

Bij elk huis hangt een bordje waarop staat wie hier gewoond heeft of waarvoor het huis gebruikt werd. Zo is er het huis van de leraar, van de bibliothecaris, er is een school en (onze favoriet) een ziekenhuis).

Every house has a sign that shows who used to live there or what the building was used for back in the day. There is a teacher's house, a librarian's a school and (our personal favourite) a hospital.

B11.jpg
B12.jpg

Hoe dichter we bij de rand van de stad kwamen, hoe meer de woestijn het had overgenomen. Bergen zand zo hoog als het plafond verhinderden soms bijna de toegang.

The further we went to the edge of town, the more the desert was taking over, up to a point where waves of sand were touching the ceilings, making it almost impossible to access.

B13.jpg

Waar het maar de kans kreeg, drong het zonlicht door spleten naar binnen en creëerde hierbij soms artistieke geometrische figuren op de muur en de vloer. Een uniek schouwspel van schaduw en licht...

There were quarters where the sun beamed through the cracks and created a geometrical game of light and shadows on the floor and walls. A unique sight...

B15.jpg
B16.jpg

We liepen van het ene gebouw naar het andere in een poging zoveel mogelijk van deze artistieke plaatjes vast te leggen voor sluitingstijd.

Kolmanskop had us running around from one building to another, trying to capture as many of these artistic scenes as possible within the limited amount of time we had left before closure.

Er waren al mensen die ons aanraadden onze fototoestellen weg te stoppen om ze te beschermen tegen het zand. De wind begon op te steken en we begonnen te begrijpen waarom het bezoekuur maar tot de middag was.

People warned us to put away our cameras to protect them from the sand. The wind was picking up again and we started to understand why visiting hours ended around noon.

B18.jpg

We hebben niet alle huizen verkend...daar was gewoonweg niet genoeg tijd voor, maar Kolmanskop bracht wel de magie waarop we gehoopt hadden.

We didn't explore all of the houses...there simply wansn't enough time, but Kolmanskop delivered the magic we hoped to find.

B19.jpg

Wij vonden het de lange rit meer dan waard en zouden het zonder nadenken opnieuw doen. Alleen...als fotografie niet je ding is, dan zijn al die uren in de wagen mogelijks overbodig en ga je misschien liever rechtstreeks naar je volgende bestemming.

In our opinion, the long drive was more than worth it. If given the chance, we would do it again within a heartbeat. However, if photography is not your thing, I would reconsider if a visit merits the multihour roadtrip. You might prefer to go straight to your next destination.

B20.jpg

Voor ons was dat de Fish River Canyon (lees het hier). Onderweg daar naartoe stopten we nog aan de Garub drinkplaats waar de wilde paarden van de namib woestijn gespot worden. Ik had gehoopt hier te kunnen opscheppen met een beeld van galopperende paarden met wapperende manen in de wind....wild op z'n best! Maar als ze zouden doen wat de toeristen willen, dan zouden ze niet wild zijn, toch?

We zagen wel een aantal Oryx...van ver!

For us that was the Fish River Canyon (read about it here). On our way over there, we made one last stop: the Garub water hole where the wild namib desert horses roam. I would love to show off with a picture of these untamed horses galopping across the desert, the wind through their manes... wildlife at its best! But they're not called wild because they stand there all day waiting for tourists to take pictures of them...

We did see a few Oryx from afar!

B21.jpg

Hier nog enkele nuttige tips voor moesten jullie een trip naar Kolmanskop plannen:

- Je kan de permit aan de poort krijgen, maar ook in Lüderitz.
- Er is een speciale permit waarmee je voor zonsopgang binnen mag
- Ga zo vroeg mogelijk om aan de drukte en de stevige wind te ontsnappen (+ je kan de tijd ook gebruiken).
- Bezoek de prachtige authentieke bowlingbaan in het hoofdgebouw.
- Pas goed op met je fotomateriaal. Hoe voorzichtig je ook bent, het zand kruipt er toch in. Een aantal van onze lenzen hebben een paar dagen gekraakt.

Here are some extra useful tips if you're planning a trip to Kolmanskop:

- The permit can be obtained at the gate, but also in Lüderitz.
- There is a special photography permit to enter before sunrise.
- Go early in the morning to avoid large crowds and firm winds (+ you'll need the time).
- Visit the beautiful authentic bowling alley in the main building.
- Be extremely careful with your camera gear. There's no stopping the sand from getting in. Some of our lenses crunched and cracked for a few days!

LIKED IT? PIN IT!